Alp: Eski Türklerde ; yiğit, cesur,bahadır, güçlü anlamlarına gelir.

Kut: Kutsiyet, mübareklik(kutlamak, kutlu olsun) anlamlarına gelir.

Alpagut: (Alpakut, Alpat, Alpata, Alp, Alpağut şekillerinde kullanılmış) Tek başına cengaver, kutsal yiğit, kutsal savaşçı, din uğruna savaşan anlamlarına gelir.

Anadolu Selçuklularında, prenslere verilen unvan.

İslâmlık döneminde, gâzi dervişlere “Alperen” denmiş; “Alpagut”, “alperen”e dönüşmüş.

Eski Türklerde, unvan olarak kullanılmış. Bu unvanı almak için; kahramanlık, cesaret ve güçlülük gerekiyordu. Alpagutlar, boylar içerisinde ayrıcalıklı konumdaydılar. Dokuz tane özelliğe sahip olmaları gerekiyordu. Aşık Paşa, Tarihinde belirtir; şöyle sıralar: Sağlam yürek, kol kuvveti, gayret, özel giysi, iyi bir yay, kılıç, süngü, mızrak, iyi bir arkadaşa sahip olmak.

Tasavvufun etkisiyle “Alperen”e dönüşen “Alpagut” unvanı, Osmanlılarda : “ dünyaya hakim olmayı amaçlayan kişiliği” ifade eden “Akıncı”ya dönüşmüş, “Alperen”ler, “Akıncılar” olarak bilinir olmuş.

Zamanla göçebe hayattan, yerleşik hayata geçen “Alpagut”lar kendi bölgelerine “Alpagut” adını vermişler.

Anadolu’da, bu adla adlandırılan bir çok yerleşim birimi vardır.

Kaynaklar: Büyük Larus, Türkçe Sözlük (D.Mehmet DOĞAN)