Alp: Eski Türklerde ; yiğit, cesur,bahadır, güçlü anlamlarına gelir.

Kut: Kutsiyet, mübareklik(kutlamak, kutlu olsun) anlamlarına gelir.

Alpagut: (Alpakut, Alpat, Alpata, Alp, Alpağut şekillerinde kullanılmış) Tek başına
cengaver, kutsal yiğit, kutsal savaşçı, din uğruna savaşan anlamlarına ğelir.

Anadolu Selçuklularında, prenslere verilen ünvan.

İslâmlık döneminde, gâzi dervişlere “Alperen” denmiş, “Alpagut”,“alperen”e
dönüşmüş.

Eski Türklerde, unvan olarak kullanılmış. Bu ünvanı almak için; kahramanlık, cesaret,
güçlülük gerekiyordu. Alpagutlar, boylar içerisinde ayrıcalıklı konumdaydılar.
Dokuz tane özelliğe sahip olmaları gerekiyordu. Aşık Paşa; Tarihinde belirtir;
şöyle sıralar: Sağlam yürek, kol kuvveti, gayret, özel giysi, iyi bir yay, kılıç, süngü,
mızrak, iyi bir arkadaşa sahip olmak.

Tasavvufun etkisiyle “Alperen”e dönüşen “Alpagut” ünvanı, Osmanlılarda :” dünyaya
hakim olmayı amaçlayan kişiliği” ifade eden “Akıncı”ya dönüşmüş, “Alperen”ler,
“Akıncılar” olarak bilinir olmuş.

Zamanla göçebe hayattan, yerleşik hayata geçen “Alpagut”lar kendi bölgelerine
“Alpagut” adını vermişler.

Anadolu’da, bu adla adlandırılan bir çok yerleşim birimi vardır.

Kaynaklar: Büyük Larus,Türkçe Sözlük (D.Mehmet DOĞAN)