ESKİŞEHİR/MİHALGAZİ İLÇESİ/ALPAGUT BELDESİ TANITIM SİTESİ/ ANA SAYFA »
İletişim »
Alpagut`a Ulaşım »
DOST LİNKLER »
Mustafa SUNA (DALLI MUSTAFA)`dan »
ALPAGUT VE ALPAGUT"LULARDAN HABERLER.. »
A.S.Y.A.D. »
ALPAGUTSPOR: »
FOTOĞRAF ALBÜMÜMÜZ HAKKINDA »
MÜLKİ-İDARİ VE COĞRAFİ KONUM »
ALPAGUT BELDESİNDE GÖREV YAPAN MUHTARLAR VE BELEDİYE BAŞKANLARI: »
ALPAGUT BELDESİ; MAHALLE, CADDE VE SOKAK İSİMLERİ »
ALPAGUT BELDESİ KISA TARİHİ »
BİLİNEN SÜLALELER VE SOYADLARI: »
ALPAGUT BELDESİNDE BULUNAN RESMİ KURUMLAR VE KISA TARİHÇELERİ(FOTOĞRAFLARLA) »
GEÇMİŞTE VE GÜNÜMÜZDE ORTAK KULLANIMA AÇIK TESİSLER(FOTOĞRAFLARLA) »
ALPAGUT ARAZİ SULAMASI VE DÖNEMLERİ »
TÖRENLERİ »
ALPAGUT MERKEZ VE SAHASINDA BULUNAN TARİHİ YERLER VE ESERLER(FOTOĞRAFLARLA) »
BİR KISMI HALEN KULLANILAN OTANTİK EŞYALAR »
ALPAGUT ARAZİ DAĞILIMI »
ALPAGUT SINIRLARI İÇİNDE TARLA-BAHÇE VE BAĞ GRUBU MEVKİ İSİMLERİ »
ALPAGUT DAĞ YOLU VE DAĞ GRUBU MEVKİ İSİMLERİ »
ALPAGUT SINIRLARI İÇİNDE; YERLEŞİM ALANI DIŞINDAKİ ÇEŞMELER(FOTOĞRAFLARLA) »
BELDE`DE KULLANILAN İLENÇ VE BED-DUA DEYİMLERİ »
ÖZLÜ SÖZLERİ: »
»
DALLI MUSTAFA"NIN "ALPAGUT" KONULU ŞİİRLERİ: »
ALPAGUT KÜLTÜRÜNE ÖZEL TÜRKÜ VE İLAHİ SÖZLERİ: »
ALPAGUT BELDESİNDE YETİŞTİRİLEN MEYVELER VE FOTOĞRAFLARI: »
ALPAGUT BELDESİ`NDE YETİŞTİRİLEN SEBZELER VE FOTOĞRAFLARI »
BÜTÜN ŞEHİTLERİMİZE YÜCE ALLAH`TAN RAHMET, TÜM MİLLETİMİZE VE YAKINLARINA BAŞ-SAĞLIĞI DİLİYORUZ... »
YAŞANMIŞ ALPAGUT HİKAYELERİ: »
MERHûM VE MERHûME ALPAGUTLU"LARA BİR FÂTİHA OKUYALIM...(MEZARLIK KİTABE LİNKLERİ)GÜNCELLEME: 29 EKİM 2012 »
»
»
»
(ESYO)ESKİŞEHİR SİVİL YEREL OLUŞUM DUYURULARI »
ÂMATLARIN (AHMETLER) HOCA DİYE BİLİNEN HACI HASAN EFENDİ: »
»
Alpagut.org Mail Grubu »
Ziyaretci Sayısı : 172526

alpagut.org sitesinin yapım ve tüm yayın masrafları 2005 yılından bu yana Mustafa SUNA(DALLI MUSTAFA) tarafından karşılanmaktadır. alpagut.org adı Mustafa SUNA adına tescillidir..>

 

HOROZLAR VE BABALAR:

Kırsalda horoz, “fecr” vaktinin habercisidir. Ötüşüyle; insanları yeni bir günün başlangıcına hazırlar. Güneşin doğumuyla; tavuklarla beraber gezintiye çıkar. Genelde yemleri kuşluk vakti verilir.
Çocukluğumdaki köy hayatında, güne erken başlanırdı. Sabah ezanıyla hayat başlar. Her kesin yapacağı mutlaka bir işi vardır. Çocuklar çeşmelerden su getirmeğe giderler. ( Evlerde, o yıllarda çeşme yoktur.) Köy davarına, hayvanlar salmaya götürülür. Ortalık cıvıl, cıvıldır.
Tavuklar, çevreyi gagalar, eşinirlerken, horoz, etraflarında dolanır. Ara sıra; sürüden ayrılan tavukları, kanadıyla vurarak ikaz eder. Hiç unutmam; Yine böyle bir gün; horoz, yem bulmuş; özel bir ses çıkarıyordu. Tavuklar koştular. Yemi, parçaladı. Onlara yedirdi, kendisi yemedi. Daha sonraları, bir-çok horozun da öyle davrandığını gördüm; Yem buluyor, kendisi yemiyor, bölüştürüyor. Önceliği tavuklara verip; kendileri, kalan kırıntıları yiyorlar. Sonuçta, sürülerine hakim oluyorlar. Horoz, çöplüğünde ötermiş; Çok doğru... Başka alanlara gitmiyorlar. Ev civarında dolaştırıyorlar. Bu civara sokulan, başka horozları da, kovalıyorlar. Kovalanan horoz, eğer kaçmazsa; bir dövüştür başlıyor!!! Horoz, diğer horozun ibiğine gagasıyla vurur, kanatır. Kanayan ibik, incelir. (Kıl ibik olur. “kılıbık erkek” deyimi buradan gelir.) dövüşü kaybeder ve kaçmak zorunda kalır.

Bazı horozlar da; zamanında tavukları gezdirmeye götürmüyor, bulduğu yemi önce kendisi yiyor, sürüsüne hakim olamıyor. Yukarıda olduğu gibi, başka çöplüklere gidip; ibiğinden oluyor.(!)

İşte böyle yapan horozlar; (vakitsiz öten horozun başı kesildiği gibi..!) ya, kesilip, yeniyor; ya satılıyor, veya değişçilere veriliyordu.

Sürüsünü gezdirmeğe götürdüğü halde, bulduğu yemi, önce kendisi yiyen horozların, tavuklara hakim olamadığını gördüm.

Gelelim bu, güzelim hayvanların bize vermek istediği mesaja; Zîrâ hayvanlar, doğuştan programlı olarak dünyaya gelirler. Buna; “iç güdü” diyorlar. Rabb’ımız, onlara ne yapmaları gerektiğini öğretmiş, gereğini yapıyorlar. Amacımız; bir horoz tipini övüp, diğerini kötülemek değil.

Bir kısım babalar var; evlerinde çeki –düzen vardır. Aile prensiplerine uyulur. Baba, evin reisidir. Sözü tutulur. Saygı duyulur. Evin işleyişine hakimdirler. Sorumlu davranırlar. Hemen şiddete baş vurmazlar. Onlar, hep, hane halkını, kendi arzularına tercih ederler. En iyisini, ailelerine yedirirler, giydirirler. Çocuklar doymadan, onlar doyamazlar. Tatlı yemeklerde, yer gibi yaparlar. En son, çocukların bıraktıklarını yerler, ya da beğenmediklerini. Çocukları, en iyisini giyer; bazen, eskitemediklerini, babalarına bırakırlar.

Bu babalar; başka kapı bilmezler, eşlerine sadıktırlar, eşlerini korurlar. Orta Asya, Türk Töresinde de vardır; En son komutanın çadırı kurulur, en son komutan yer. Asker, en iyisini yer. Komutan aç kalır; ama, asker aç kalmaz. Göç yollarında, en son, bey çadırı kurulur, onun ocağı kaynar, sorumlu olduğu aşiretin karnı doymadan, o yemek yiyemez.

Tabi ki; böyle babalara, komutanlara, beylere, patronlara itaat; hem de, içten, severek itaat edilir, saygı duyulur.

Bazı babalar da vardır ki; En iyisini kendileri yerler, giyerler. Çoluk-çocukları, üryan püryandır. Lokantalarda yiyip; gazinolarda, kumar masalarında kazandıklarını tüketip, evlerine giderler.

Bazıları, başka kapılar da bilirler...! Başka çöplüklere gidip de; ibiklerini, “kıl ibik” eden horozların başına gelenlerin; onların da başına gelmesi muhtemeldir..(!!)

Böyle babalara; ailelerince saygı duyulmaz, itaat edilmez, ev içi kavgalar hiç eksik olmaz. Zamanla, evleri dağılıp gider; Patronların, beylerin düzenleri de öyle.

Lider konumunda olan kişilerin, horozlardan alacağı, daha, çoook dersler, ibretler olsa gerek...!

Mustafa SUNA

Sarıcakaya İmam- Hatip Lisesi Mesl. Ders. Öğret./ESK.



 
 


FaceBook ta paylaş
BAŞA DÖN